Przyjedź do Indii

Kartki z historii

Bitwa pod Assal Uttar

 

 

What was the most interesting war tactic ever performed in history by India?

 

Niniejszy wpis został przygotowany głównie na podstawie wymienionego powy żejartykułu

 

Jatin Mehta, Proud of Indian armed forces..!!

 

 

 W Już przed 1965 rpakiistański generał Ayub Khan opracował plan zajęcia Amritsaru i zablokowania dostaw dla wojsk indyjskich w Jammu i Kaszmirze,  poprzez zajęcie mostu na rzece Beas na drodze do Jalandharu.Odcięcie Kaszmiru od Indii dałoby zdecydowaną przewagę w tym rejonie Pakistanowi.

Zadanie to powierzono elitarnej1 Dywizji Pancernej. Była ona wyposarzona w ponad 300 amerykańskich czołgów typu Patton uważanych za najlepsze w tamtym czasie, przewaga była (lub przynajmniej tak się wydawało) po stronie Pakistanu. Ta percepcja była wtedy bardzo istotna.

Indie leczyły wtedy rany po klęsce w wojnie z Chinami w 1962 r, a siły zbrojne przechodziły reorganizację Fatalne wspomienia walk n Malajach w 1942 rtrudności w KASZMIRZE W 1947 R, KIEDY ARMIA INDYJSKA NIE POTRAFIŁA SOBIE PORADZIĆ z nieregularnymi „stronnikami Pakistanu spowodowały chyba, że dowództwo pakistńskie zaczęło lekceważyć Indusów  i chyba naprawdę uwierzyło, że 1 Pakistańczyk w walce jest wart 4 Indusów

. Indie dysponowały ciężkimi czołgami Centurion (w ilości około połowy „pakistańskich” Pattonów, a sam Centurion, choć dobry to jednak był o mniej wiecej generację „starszy od Pattona); pamiętającymi jeszcze II Wojnę Światową Shermanami, i lekkimi fransuskimi AMXami. W rzeczywistości indyjska brygada, która miała powstrzymać główne natarcie pakistańskie natarcie w Chhamb posiadała jedynie 2 szwadrony AMXów.

Celem było zajęcie Doliny Kaszmiru. Pakistańczycy wybrali czas i miejsce ataku. Mieli przewagę techniczną i ilościową

 

Plan został prygotowany dobrze. Opracowywano go już od lat 50tych. Początkiem miało być prenikniecie do Kaszmiru grup propakistańskich powstańców,, którzy mieli wywołać tam niepokoje , następnie silne uerzenie armii pakistńskiej zmusiłoby armie indyjską do znacznego ograniczenia sił w Dolinie Kaszmiru i otworyło możliwości działania antyindyjskim „powstańcom”Do tego 2-3 ailne ciosy zadane armii indyjskiej, połączone w wybuchem powstania w Kaszmirze, kiedy powstańcy wystąpiliby o międzynarodową pomoc miały zniechęcić Delhi do kontrakcji i może wymusić jakąś formę arbitrażu miedzynarodowego.  Coś jednak poszło nie tak.

 

8 września 1965 r  1. Dywizja Pancerna (6 pułków czołgów) i 11 Dywizja Piechoty zaatakowałyprzy użyciu ponad 220 Pattonów w Khem Karn w Pendżabie Wkrótce Pakistańczycy zajęli Khem Karan. Po otrzymaniu przesadzonych raportów o postępach pakistańskiej kolumny pancernej w sektorze Khem Karan (Amritsar Firozpur) generał J.N. Chaudhury zadzwonił o 2:30 i rozmawiał z gen. Harbakhsh Singem oraz wydał rozkaz odwrotu na linię rzeki Beas.

Wycofanie się na rzekę Beas oznaczałoby utratę najważniejszych terytoriów Pnndżabu z dystryktami Amritsar i Guraddspur.  Byłaby to jeszcze większa klęska niż ta w 1962 r poniesiona z rąk Chińczyków.Ale gen. Singh nie „stracił głowy.

Widząc, że nie ma sił, aby wytrzymać nacisk sił pakistańskichgen Singh  nakazał swoim wojskomzejść z kierunku pakistańskiego natarcia. I ustawić się w szyku w kształcie litery U wokół miasta Assal Utar, które leżało jesze głębiej w terytorium Indii.  Pozwoliło to Indusom otoczyć siły pakistańskie z 3 stron i później dokonać zaskakującego kontrataku. Pakistańczycy ze swojej strony byli przekonani, że wszystko idzie dobrze, a siły indyjskie wycofały się. Pakistańczycy zatrzymali się przed miastem Asal Uttar i postanowili zaatakować następnego dnia (obie strony nie posiadały wtedy sprzętu do walki nocnej)

 

 

widząc, że nie ma możliwościwithstand this assault, Lt. Gen. Harbaksh Singh ordered all Indian formation to withdraw from the path of the strike force. However, rather than a full withdraw he rearranged his forces in a U shaped formation around the town of Asal Uttar which was further into Indian territory. This allowed Indian forces to surround the invading forces from 3 sides, and retain the option of a surprise assault on Pakistani forces, as they crossed into the deeper end of the U formation through Khem Karn totally unopposed.  The Pakistani's were delighted and thought all Indian forces has withdrawn with several Pakistani officers even stopping for Photo-Ops in Khemkaran. Then they continued their forward thrust and stopped before the town of Asal Uttar to start their assault the next day (Both the Indian and Pakistani tanks didn’t have night fighting capabilities at that time).

Now the region around Khem Karn is composed of porous fertile soil and the region is a major sugarcane growing region of India. During the time of the attack all the sugarcane fields were mature. The tall sugarcane grass allowed the Indian forces in the U formation to remain hidden and allow its tanks to be much closer to the invading forces, blunting  the advantage of the higher range guns of the Patton tanks. However, with its higher calibre gun and powerful engine the Pattons could still break through any defensive formation. The Pattons had to be immobilized, somehow !Rejon Khem Kam pokryty jest żyzną i porowatą glebą porośniętś trzciną cukrową. We wreśniu jest ona w pełni dojrzała i wysoka. Pozwoliło to wojskom indyjskim na pozostanie w ukryciu i stoczenie walki na mniejsze dystanse neutralizując większy zasięg dział Pattonów. Te jednak dysponując działami większego kalibru i silniejszymi silnikami nadal byłuby w stanie przełamać indyjską formację obronną Stąd kluczowe stało się unieruchomienie Pattonów.

Nocą 10.IX nakazano wojskom indyjskim zatopienie pól trciny cukrowej na drodze natarcia Pakistańczyków na Asal Uttar. Poszła na to woda z dużych zbiorników i kanału.  Porowata gleba „wciągnęła wodę jak gąbka

Następnego ranka pakistańska dywizja pancerna kontynuowała natarcie.  Indusi czekali. Pattony wjechały na pola trciny.  Patton był czołgiem silnie opancerzonym, ale ciężkim. A tymcasem pola trciny zamieniły się w bagno. Pattony zaczęły zapadać się w nim aż po wieżeKolumny czołgów musiały się zatrzymać.  Na to czekali Indusi i rozpoczęli zmasowany atak ogniowy wykorzystujac też piechotę i artylerię Trcina kryła ich, a unieruchomione Pattony zamieniły się „w siedzące kaczki” Z małej odległości pancerze Pattonów nie były w stanie wytzymać ognia indyjskich Centurionów. Do końca dnia Pakistańczycy stracili 170 czołgów

On the night of September 9th, Indian troops were told to flood the Sugarcane fields in the path of the PA formation towards Asal Uttar. Large water tanks as well as water from a canal were used to flood all the fields. The porous soil of the sugarcane plantations soaked up all the water like a sponge.

Next morning, the Pakistani armored division continued its movement. The Indians waited. Very soon, the forward columns of Patton tanks started to cross the flooded sugarcane fields. The thick armor makes the Patton a very heavy tank and very soon due to their excessive weight, the Pattons started to sink into the ground right up to its turret, in the spongy porous soil. The flooding of the fields has converted the sugarcane fields to a swamp. When the forward columns was made immobile, other tank columns following it could not move ahead. PAs 1st Armored Division was effectively immobilized ! At this time artillery, infantry and tanks of 4th Mountain Division commenced a massive fire assault. Being stuck in the 'swamp', the Pattons were sitting ducks and the sugarcane field hid the direct source of Indian fire.

At close range the Patton's armor was unable to withstand the force of the incoming projectiles and gave away. By the end of the day more than 170 Patton tanks were destroyed or abandoned, and 11 of them were captured by Indian forces in intact condition. Indian losses stood at 32 tanks.

The event called the Battle of Asal Uttar, was the largest tank battle after WW II. This place also got the name as Patton Nagar (Graveyard of Pattons), and several of these Patton tanks still stand as war trophies in several Indian army establishment across India today. While Pakistan still had a superior Air Force, with the advantage of its armor blunted, Pakistan could never recover leading to its major city Lahore almost being captured before a cease fire was declared.

The battle of Asal Uttar is taught as a battle strategy in all major war colleges in the world. Another significance of this battle was that Gen. AS Vaidya, who commanded an IA tank regiment as a Lieutenant  Colonel would lead to command the Indian Army. Also Gen. Pervez Musharraf who became the head of state of Pakistan was also part of this battle as a Captain, some people say it was the loss here that prompted him to avenge it in the Kargil War. Also QM Abdul Hamid of Indian Army, was posthumously awarded India’s highest gallantry award as he destroyed 7 Patton tanks using one recoil-less gun in this battle.

Edit 4: Comments by a war veteran who was part of this war, has really made my day. Take my Salute sir, We as Indians will always remain indebted to people like you having the Utmost integrity and nationalism. India is not due to people like us it is India due to people like you.

 

"Goosebumps". Take a bow sir.

Edit 5: Take a bow sir, Pleasure is entirely mine..!!

S Jolly I read with keen interest the Battle of Asal Uttar, I was commissioned in
 the same regiment which Late Gen Vaidya commended, It was and is a very
 proud honor for the regiment to be part of this epic battle, we as a regiment were conferred with the Battle Honors of the Asal Uttar where we lost some of the bravest officers and men. Nicely captured, thanks.

Edit1 : Thank you, Sameer Malde for pointing the mistake. It is now corrected. Thanks for your input.

Edit 2: Thank you all for this overwhelming response. Thanks for all the upvotes, shares and comments.

Edit 3: Image showing the destroyed/captured PA Patton tanks in the battle of Asal Uttar. Indeed "Patton Nagar" is rightly called "Graveyard of Pattons"